VURRUKKULLUK

https://borneinbeeld.nl/column/

Lees alle columns van Jan Stoop op www.borneinbeeld.nl.

Laat ik beginnen met het begin van Remco Campert’s roman ‘Het leven is vurrukkulluk’. Uit de editie cadeautje van uw openbare bibliotheek ter gelegenheid van de actie Nederland leest (de dertigste druk, oktober 2011).

‘Het leven is vurrukkulluk’, zei Panda. ‘Jaah’, beaamde Mees met een zucht. Hij had Panda het eerst gezien en aangesproken en mocht nu het dichtst naast haar lopen. Zo af en toe (sublieme elektrische momenten) raakte zijn hand haar heupwiegende heup. Daartoe moest hij zich enigszins bukken, want hij was lang, zij was klein.

Roelie, die aan haar andere heupzijde liep, had Panda een ondeelbaar ogenblik later gezien, zei daarom niets. Hij legde zich altijd snel bij gedane zaken neer, hoewel vaak niet zonder wrevel. Als ze op de meisjesjacht waren, was Mees hem meestal een ondeelbaar ogenblik voor. Voor is voor, de ongeschreven wetten wilden dat wie ‘t eerst kwam ook ‘t eerst maalde.

Ik las de eerste druk 1961 voor mijn leeslijst waarmee ik mijn HBS-tijd, de talige A-kant, moest afronden. Dat lukte toen. Geslaagd, heette het. Mijn moeder had voor mijn diploma uitreiking haar mooiste, kleurig fleurigste jurk aangetrokken, herinner ik mij. Of ze zeggen wilde dat twijfel en ongemak er zijn om weg gefeest te worden. Zo kende ik haar niet.

Op 4 juli jl. stierf Remco Campert op 92-jarige leeftijd, een leeftijd, zo lees ik in een in memoriam, die bijna vanzelf het verhaal van een hele eeuw vertelt. Als schrijver die de diepte in de oppervlakte zocht.

“Ik ben nooit helemaal aanwezig”, zou hij ooit eens in een interview gezegd hebben. Dichten noemde hij liegen op een hoger plan, van een mus een zwaluw maken. Nabij, herkenbaar voor iedereen en licht als de lucht die zijn domein was. Poëzie is mijn adem, zei hij. Die adem is gestokt, meldt Campert’s biograaf Mirjam van Hengel die in De Volkskrant herinneringen ophaalt aan de man die zich in de eerste plaats dichter voelde, maar vooral bekend werd als schrijver.

Het leven is vurrukkulluk eindigt zo:
Mees draaide zich om, overzag het feest en begon te lachen. Een gevoel van geluk, zo hevig als hij het nog nooit had gekend, stroomde door hem heen en verzoende hem met bijna alles.

Jan Stoop, 20 juli 2022

Kijk hier voor meer verhalen uit Borne

Meer over cultuur uit Borne

Volg het nieuws uit Borne